Dagboek van 29 maart 2006

Wat een dag.... Alsof 230 km nog niet erg genoeg is stond er ook nog eens veel wind en regende het al vrijwel vanaf de start best wel hard. Toch ging het met mij goed, ik zat weer erg ver voorin toen de klimmetjes eraan kwamen.
In de afdaling voor de Taaienberg (op kasseien dus....) was er een massale valpartij. Omdat ik zo ver voorin zat heb ik er niks van gezien of gehoord, alleen het feit dat we nog maar met 30 man ofzo aan de Taaienberg begonnen. Carlos Barredo heeft in deze valpartij zijn arm gebroken (onderarm). Ook werd er gevreesd voor een breuk voor Ramirez Abeja maar dat viel gelukkig mee. Ongelooflijk dat er zo'n grote valpartij was, ook eigenlijk een levensgevaarlijke weg om te rijden zo direct uit het vertrek. Ik vind het vooral heel erg voor Barredo, m'n kamergenoot, omdat hij net zoals ik ontzettend uitkeek naar de ronde van Vlaanderen en Parijs-Roubaix. Maar goed, 'the show must go on' zal ik maar zeggen dus ga ik maar verder met m'n verhaal over vandaag.
Op de Taaienberg en Eikenberg brak de groep van een man of 30 in twee stukken en zat ik eigenlijk vrij makkelijk mee met de eerste groep. Toen we op het vlakke kwamen zijn we rustig gaan rijden en is bijna iedereen weer terug gekomen. Verderop in de koers brak het nog een aantal keer in een paar waaiers maar uiteindelijk kwam eigenlijk alles weer bij elkaar.
De laatste ronden heb ik voorin meegereden tot eigenlijk de laatste 3 km. Daar zat ik wat opgesloten en kwam ik wat ver achterin te zitten. Natuurlijk vallen er dan een paar gaten in het peloton waardoor ik wat tijd verlies. Maar ach, het belangrijkste is dat ik hier goed train voor de ronde van Vlaanderen en de wedstrijden erna, dat was sowieso de opdracht in deze wedstrijd en dat gaat voorlopig voortreffelijk. Ik voel me erg sterk ondanks de lange tijd zonder wedstrijden. Ook met de 230 km had ik geen probleem.
Morgen hebben we nog een erg lastige dubbeletappe, 's ochtends waarschijnlijk een enorme waaierkoers en 's middags nog eens een tijdrit. Vroeg op dus morgenochtend. Ik heb er (gek genoeg) wel zin in.

Groeten
Koen
Koen met zijn trainingsmaatje Barredo, die hier met zijn arm in het gips staat te kijken.