Giro 13 mei 2006

Middengebergte noemen ze dat
Een middengeberte etappe vandaag. 236 km op papier, dat betekent in de giro dus 245 km in werkelijkheid.
Het begon goed, buiten de valpartij in de eerste kilometers: we vertrokken hard tot het lastig werd. Toen zijn er 2 weggereden en gingen we echt langzaam. Voor het eerst in m'n leven ben ik in San Marino geweest en ik kon er nog van genieten ook.
Natuurlijk was het niet van heel lange duur en werd er na 90 km weer volop gedemarreerd. Er reed een flinke groep weg met niemand van ons erbij en dus moesten Baranowski en ik samen met discovery channel op kop rijden. Na 30 km op kop rijden begon de klim van 1e categorie en werd ik er dus al vlot afgereden. Heb echt moeten afzien om uiteindelijk weer terug te komen in het peloton, maar dat lukte toch.
Zo'n 45 km voor het eind kwam de volgende klim en toen ben ik maar meteen in de bus gaan zitten die uiteindelijk heel groot werd. Hiermee ben ik naar de finish gereden.
Ze noemen dit een middengebergte rit maar zo voelde (en voelt het nu nog) niet. Een stuk of 6 klimmen, lang en kort, met stijgingen van meer dan 18%. Bovendien ook nog eens 7,5 uur op de fiets en het voelt als op z'n minst Luik-Bastenaken-Luik. Maar goed, ik heb het overleefd en de ziekte zal nu dus wel echt uit m'n lichaam zijn, anders finish je niet in zo'n etappe.
Gelukkig heeft Neil Stephens me een beetje gerust gesteld, hij zei: "It doesn't get any harder than today mate!"
Ciao