Giro 24 mei 2006

De afgelopen 24 uur, sinds mijn vorige dagboek, zijn denk ik de meest bizarre 24 uur van m'n wielerleven geweest.
Eerst hoorden we dat er iets aan de hand was met Manolo, onze baas. Vervolgens dat Scarponi, in principe onze kopman, echt ziek is en niet eens meer heeft gegeten na de etappe.
De volgende ochtend ging het vrolijk op dezelfde voet verder. Scarponi start definitief niet meer en we blijven dus maar met 6 man over. Toen in de stromende regen naar de start gereden, daar aangekomen was het droog maar daarmee begon de grote onzekerheid pas. Iedereen stond klaar voor de start maar we vertrokken niet. Vooraan werd door de grote mannen van het peloton onderhandeld en wij moesten afwachten. Het scheen te sneeuwen op de top van zowel de eerste klim als de klim naar de finish. Wat moesten we doen? De ene minuut werd er geroepen dat het werd afgelast en de volgende dat we gewoon gingen rijden. Na 20 minuten vertraging vertrokken we. Voor maar liefst 50 meter, daar gingen we weer stil staan. Na een poosje bleek dat de eerste klim eruit werd gehaald, dat scheelde al weer. Toen we uiteindelijk vertrokken was me nog niet duidelijk wat we nu echt gingen doen. Pas na een paar kilometer wist iedereen zeker dat de eerste klim was geschrapt. Het begon ook vrijwel meteen te regenen en uiteraard werd het hoe langer hoe kouder. Plots bleek ook het laatste gedeelte van de klim naar de finish te zijn geschrapt, we zouden op het asfalt finishen en niet meer het zandpad oprijden. Op zich was ik daar wel blij mee maar van de andere kant had ik die onmogelijke klim toch wel willen zien. Misschien een andere keer dan.
De klim die we nog wel hadden was ook absoluut niet makkelijk maar omdat ik Caruso z'n regenjasje moest aannemen onderaan de klim ben ik ver voorin begonnen. Heb rustig omhoog gereden maar niet in de bus deze keer.
Hopelijk blijft het de komende dagen zo goed gaan en niet zo bizar als vandaag. Het einde komt nu in zicht maar makkelijk zijn de laatste dagen absoluut niet.
Ciao Koen