Parijs - Roubaix

Na 2 nachtjes slapen na Parijs Roubaix kan ik inmiddels weer redelijk fatsoenlijk op mn fiets zitten al is het allemaal wat pijnlijk nog.
Bovendien kan ik ook de positieve dingen inzien van afgelopen zondag. Ik voelde me bij de start al niet super, ik had een superdag nodig en die had ik niet. Ik hoopte er nog door te komen en heb telkens bij de eerste 20 gereden en zodoende als het brak constant in de eerste groep gezeten.
Het nadeel was de grote groep die voor het peloton uit reed. Ik kwam met een klein groepje het bos van Wallers uit maar er werd niet doorgereden. Misschien was het anders geweest als die grote groep er niet voor reed maar het was nu eenmaal zo. We reden in het peloton erg onregelmatig, volle bak op de kasseien en daarna langzaam op de 'normale' wegen. Ik voelde na 220 km het kaarsje uitgaan, iets wat ik de hele dag al vreesde. Ik moest dus lossen en kwam uiteindelijk in een groepje terecht waarmee we niet om de posities streden die ik had gehoopt en verwacht.
Ik denk dat de drukke wedstrijdperiode net iets te veel van het goede is geweest, ik was gewoon niet helemaal hersteld en merkte wel dat ik voldoende kracht had om mee te kunnen met de goede mannen maar dat ik niet goed genoeg hersteld was om dat 260 km vol te kunnen houden. Hier heb ik in ieder geval van geleerd en ik heb ook heel bewust de keuze gemaakt om zoveel te koersen, dat moet ik dus volgend jaar maar anders aanpakken. Het is namelijk behoorlijk frustrerend als je een hele wedstrijdperiode goed bent en net wanneer je het het liefste hebt heb je een mindere dag.
Zoals ik zei kan ik nu positieve dingen inzien en dat is het rijden van me tot 220 km, ik reed zoals ik hoopte te kunnen rijden. Vrij makkelijk mee kunnen met de grote mannen, op elke strook. Door de waarschijnlijke vermoeidheid van de afgelopen periode kon ik dat niet volhouden tot de finish, maar als ik dat de volgende keer anders aanpak lukt het misschien wel. Ik blijf nog steeds leren.
Groeten Koen


foto's Tim de Waele