Plouay

Ik ben weer terug. We mogen weer koersen en heb mijn eerste wedstrijd er inmiddels al weer opzitten. Ten eerste wil ik even wat kwijt over de afgelopen maand.
Toen ik eind juli te horen kreeg dat we helemaal geen wedstrijden zouden rijden in Augustus was ik echt heel kwaad. Vorig jaar is mijn naseizoen al om zeep geholpen door dopinggedoe waar ik niks mee te maken had en niks aan kon doen en nu zou het nog erger worden want ik mocht niet eens koersen. Wat me op de been (lees: aan het trainen) hield was het vooruitzicht op de Vuelta en het daaraan voorafgaande trainingskamp. Op het trainingskamp zelf werd nog eens duidelijk dat we ook de Vuelta niet zouden rijden en dat het trainingskamp was afgelopen.
Het is absoluut niet te omschrijven hoe frustrerend het is om met relatief hele goede vorm thuis op de bank de Eneco tour te moeten kijken. Dit was mijn tijd om goede uitslagen te rijden. Al jaren zijn mijn beste maanden augustus en september. Vorig jaar deed ik het toch best wel goed ondanks dat een goede voorbereiding zoals ik al zei om zeep werd geholpen omdat het zeker niet het beste uitgangspunt was om te trainen en te koersen met alle onzekerheid. Deze was niet alleen bij de renners duidelijk maar vooral ook bij de begeleiders.
Dit seizoen mochten we niet eens in augustus in een wedstrijd starten en daarmee kun je dus ook de maand september voor een gedeelte vergeten omdat je wedstrijdritme mist.
In Plouay werd ik weer eens met de neus op de feiten gedrukt wat dat betreft. Je kunt nog zo hard trainen (wat ik nu dus al een hele tijd uitsluitend heb gedaan: heel heel hard trainen) maar in een wedstrijd is het anders.
Plouay behoort zeker tot 1 van mijn favoriete wedstrijden van het jaar omdat ik denk dat het parcours mij op het lijf geschreven is. Vol goede moed ging ik dus van start en het kostte me geen enkele moeite steeds voorin te blijven en zelfs toen de finale op zo'n 40 km van het einde echt begon kon ik echt goed mee, ik verbaasde mezelf. 40 km echte finale is helaas te veel zonder wedstrijdritme, zeker als de wedstrijd uiteindelijk 217 km blijkt te zijn.
De laatste ronde was het ineens over en moest ik van aanvallen over in aanklampen. Uiteindelijk finishte ik wel in het eerste peloton van zo'n 60 renners maar een sprint zat er niet meer in. Gezien de omstandigheden een prima resultaat en ik moet er eigenlijk blij mee zijn maar bij mij overheerst toch de frustratie nog steeds. Met een fatsoenlijke voorbereiding had ik misschien wel een mooie uitslag kunnen rijden. Ik kijk nog maar vooruit, het seizoen is nog niet afgelopen, volgende week de ronde van Polen en daar heb ik nu al weer verschrikkelijk veel zin in.

Groeten Koen