etappe 3 en 4 Franco-Belge

Inmiddels ben ik weer terug in Spanje voor een paar dagen voordat ik naar mijn laatste wedstrijd van het seizoen ga, Parijs-Bourges. Het weer hier in Spanje is veel beter dan we de laatste 2 dagen hadden in Franco-Belge. De 3e etappe was het vooral erg koud maar gelukkig nauwelijks regen, gisteren was daarentegen afschuwelijk met veel regen en wind.

De 3e etappe had onderweg de lastigste klimmetjes van de hele 4daagse maar op het einde was het helemaal vlak. In het begin werd er erg hard gereden over de klimmetjes en door de wind, maar uiteindelijk reed er toch maar een klein groepje weg en werd daarachter de koers gecontroleerd.
Toen we op de rondjes aankwamen bleek er een stukje echt smalle weg in het parcours te zitten waar de wind op de kant stond. Toen het daar op de kant ging viel al de tweede renner van de ploeg letterlijk uit, want nadat Mazet al ergens op een hek was gereden viel Kemps nu hard op zijn hoofd. In het laatste rondje was ik toch wat voorzichtig geworden na de valpartijen van ploeggenoten, dus de laatste keer naar de bocht om het smalle stukje van het parcours op te draaien, wilde ik geen kamikaze acties doen om voorin te zitten. Toen er een klein groepje wegreed zat ik te ver achterin om mee te kunnen zitten. Ik finishte gewoon in het peloton.

Zoals gezegd was de laatste etappe echt verschrikkelijk qua weersomstandigheden en dus hadden ze de etappe al ingekort van 160 naar 135 kilometer en lag de finish niet bovenop een kasseienklimmetje maar daar vlak voor. Al met al verstandige beslissing van de organisatie als je het mij vraagt, zo werd er gewoon gekoerst en werd er toch aan de veiligheid van de renners gedacht. Met momenten was het toch nog gekkenwerk in het peloton, het waaide namelijk hard met af en toe rukwinden waardoor je, zonder dat je het wist, ineens in de berm terecht kwam. Ik denk dat elke renners dit een paar keer is overkomen en sommigen zijn daar ook nog hard door gevallen. In de afdaling op het plaatselijke circuit was het net windsurfen wanneer de wind in je wielen sloeg en je moest proberen niet weg te glijden op de natte weg, en dan waren er zelfs renners die reden met wielen met hoge velgen!!
De koers zelf dan, in het begin was iedereen bang voor de wind denk ik, maar uiteindelijk zette Rabobank het na 50 kilometer eens goed op de kant en daarna is het niet meer stil gevallen en werd het peloton steeds in stukken geslagen en kwamen er weer renners terug. Het leek echt wel een slagveld, met name omdat het zo grauw, nat en koud was. Vlak voor het ingaan van de laatste ronde reden 4 renners weg en daarbij herkende ik Flecha en Rosseler, 2 van de sterkste renners van het peloton en daar ben ik naartoe gereden. Uiteindelijk kwamen er nog 2 renners aansluiten en waren we met 7 man weg. We werkten in eerste instantie goed samen totdat we in de buurt van het klimmetje kwamen. Rosseler viel aan op 1 kilometer van de top en Flecha ging mee. Ik bleef er verder als enige aan hangen tot een goede 300 meter van de top en explodeerde toen toch en viel terug naar het eerste pelotonnetje.
Flecha en Rosseler bleven voorop en wij gingen met 21 man sprinten voor de 3e plek. Ik werd 14e in de etappe en 15e in het eindklassement.
Ik ben blij dat ik ondanks een maand geen wedstrijden nog zo goed mee kon doen in de wedstrijd. Maar het is eigenlijk wel frustrerend te weten dat als de ploeg me had opgesteld in een van de wedstrijden de laatste maand, zoals ik had gevraagd, ik dan op z'n minst een goede kans had gehad de laatste etappe te winnen. Na de wedstrijd zei Flecha tegen me dat hij zich extra sterk voelde nadat hij uit de Vuelta is gekomen, ik heb alleen maar kunnen trainen.