donderdag 9 juli etappe 6

Ik heb er geen geheim van gemaakt dat ik vandaag graag mee wilde zitten in de ontsnapping en geloof me, dat heb ik echt geprobeerd. In het begin heb ik erg vaak aangevallen maar het duurde bijna 50km totdat er een groepje wegreed. Op dat moment kon ik echt even niet meer meespringen.
In het peloton werd vervolgens een hoog tempo gereden en de koplopers kregen nooit veel voorsprong. Helaas ging het in de finale regenen en daardoor werd het heel erg gevaarlijk. In de afdaling naar Barcelona waren er al veel valpartijen en in de stad zelf was het nog veel erger. Het was echt alsof we op ijs reden, zo glad was het. De angst schoot me behoorlijk in de benen en daardoor kon ik niet meer voorin het peloton komen en bovendien moest ik na elke bocht een gat dichtrijden op mn voorganger. Mede daardoor zat ik kapot toen we met nog maar een kleine groep aan de finishklim naar Montjuic begonnen. Ik moest met nog ongeveer een kilometer te gaan lossen bij die groep en kwam er vlak achter binnen.
Het is al met al een zware en intense etappe geworden waarbij je zeker in de laatste 50km op moest letten, in elke bocht om niet te vallen. Het was wel erg mooi om weer zoveel mensen  langs de kant van de weg te zien, ondanks het slechte weer. Vooral in de prachtige stad Barcelona stonden ongelooflijk veel mensen naar ons te kijken. Dat geeft wel een speciaal gevoel!
Groeten Koen

 
Koen op de kustweg in Spanje waar hij vaak traint.