Paris-Roubaix
Mijn favoriete wedstrijd van het jaar, de zwaarste klassieker
van allemaal: Parijs-Roubaix. Ik vond het altijd geweldig om deze
wedstrijd op tv te zien en sinds ik Parijs-Roubaix gewonnen heb in
de beloften categorie is die liefde alleen maar groter geworden.
Bij de professionals is het nog helemaal niet mijn wedstrijd
geweest, alleen mn eerste jaar had ik niet zoveel pech, alleen een
afgebroken voorderailleur. Ik ben letterlijk uitgevallen tijdens
twee uitgaven Parijs-Roubaix en had vijf lekke banden een ander
jaar. Ik dacht dat ik ook wel een keer geluk moest krijgen in deze
wedstrijd en met een betere vorm dan ooit was ik ervan overtuigd
dat ik dit jaar een mooi resultaat zou kunnen neerzetten.
Foto: Koen in actie tijdens Parijs-Roubiax 2010 (dank aan
Cor Vos)
De eerste 100 km gingen perfect en ik kon een hele hoop energie
sparen, alles voelde goed en ik was klaar voor de finale. Ik kon
makkelijk voorin blijven op de eerste kasseien stroken en ik had er
veel vertrouwen in dat ik bij de eerste renners kon blijven op het
bos van Wallers - Arenberg. Toen het bos er aan zat te komen zat ik
op een goede plek in het peloton en maakte me net klaar om helemaal
naar voren te gaan toen een renner voor me twijfelde of hij links
of rechts langs een vluchtheuvel wilde en uiteindelijk besloot om
heel hard te remmen waardoor hij viel. Ik kon geen kant op en ging
er vol overheen waarna er nog een hele berg renners bovenop mij
viel. Ik herinner me dat ik op m'n gezicht op de grond viel en was
meteen bang dat ik een paar tanden zou zijn kwijtgeraakt maar
gelukkig bleef het bij een dikke lip en wat vel van mijn kin. Mijn
knie was er erger aan toe, ik zag een groot gat erin en toen ik
probeerde op te staan deed het zoveel pijn dat ik onmogelijk verder
kon rijden. Toen ik uiteindelijk op kon staan kreeg ik een applaus
van de ongeveer 50 supporters die toevallig op dat punt stonden en
dat was het einde van weer een ongelukkige en pijnlijke
Parijs-Roubaix. Parijs-Roubaix en ik, we hebben duidelijk een
haat-liefde verhouding, waarbij ik iets meer van de wedstrijd hou
dan de wedstrijd van mij...
Koen
Foto: Koen na zijn val in Parijs-Roubiax 2010 (dank aan Cor
Vos)