Paris-Nice etappe 2

Na de teleurstelling van gisteren wilde ik vandaag heel graag laten zien dat ik wel goede benen heb dus heb ik iets gedaan dat ik nog nooit van mn leven heb gedaan: als eerste in de koers aanvallen. Normaal wacht ik altijd totdat iemand anders aanvalt en dan spring ik mee maar ik was zo gebrand op een ontsnapping dat ik besloot zelf te gaan. Blijkbaar was het een goede keuze want we kwamen meteen met 4 renners voorop te zitten.

Ik wilde graag voor de bergprijs gaan en hoopte dat ik de sprintjes op de heuvels kon winnen maar helaas was Mangel te sterk. Ik werd in de 2 klimmetjes dat we vooruit reden wel 2^e maar dat was helaas niet genoeg voor die mooie bolletjestrui. Misschien lukt me dat een andere keer nog, wie weet?!

In de ontsnapping reden we eigenlijk goed samen en ik voelde me ook goed maar helaas reed Rabobank op kop van het peloton zo hard achter ons aan dat we maar maximaal 4 minuten voorsprong kregen. Erg jammer want zodoende hebben we eigenlijk niet eens kunnen dromen dat we de finish zouden halen met dat groepje en dus zat na een ontsnapping van 180km het er voor ons op. Ik heb daarna nog heel even in het peloton gezeten en zodra we bij de laatste klim, op 12 km van de streep, kwamen heb ik het laten lopen en ben ik op een kleine achterstand over de finish gekomen, een beetje uitgereden dus eigenlijk. Er komen nog meer etappes en hopelijk nog meer mooie etappes voor mij. Ik heb er nog steeds zin in!
Koen