Tour de Picardie 1e etappe

Na de Amstel Gold Race heb ik een tijdje geen wedstrijden meer gereden. Eerst heb ik goed uitgerust van het eerste gedeelte van het seizoen en daarna ben ik weer hard gaan trainen voor het tweede gedeelte. De eerste koers van dit tweede gedeelte is de Tour de Picardie, een 3-daagse koers in het noorden van Frankrijk. Op zich een mooie wedstrijd om mee te beginnen omdat het vrij mooie wegen zijn met niet al te lastige beklimmingen. Het is toch wat lastig om na een periode van trainen weer te koersen, je kunt nog zo hard trainen als je wilt, koersen blijft toch wezenlijk anders.
Ik begon de etappe heel agressief en wilde graag in een ontsnapping meezitten en mijn benen voelden ook best wel goed. Nadat ik een paar keer even mee had gezeten met een groepje voelde ik toch dat het mijn eerste wedstrijd sinds een tijdje is en moest ik even uitrusten. Het is moeilijk uit te leggen maar ik had echt power in mijn benen maar de koershardheid ontbreekt nog een beetje en dus moet je iets eerder even rusten van een inspanning in de wedstrijd.
Er reed een groepje van 3 man weg toen ik even aan het rusten was en eigenlijk had het hele peloton daar vrede mee. De koplopers kregen een voorsprong van 12 minuten waarna Katusha, Euskaltel en wij begonnen te rijden, we hadden namelijk erg veel vertrouwen in onze sprinters Wagner en Van Hummel. Ik heb zelf ook een tijdje meegereden en we zijn gestopt met rijden op zo'n 35km van de finish toen de voorsprong 1:30min was, het was toen aan de andere ploegen om het gat dicht te rijden. De voorsprong liep weer op tot 3 minuten voordat de andere ploegen ook echt mee begonnen te rijden. Ik ben in de buurt van de sprinters gebleven en heb ze op 2km van de finish in het wiel van de trein van Sky afgezet. Gelukkig werkten ze het perfect af en Kenny van Hummel wint de etappe en is nu leider in het klassement.

Het is altijd fijn als de ploeg op kop rijdt dat de sprinter het kan afmaken, dat geeft vertrouwen voor de komende etappes.
Persoonlijk voelde ik me best wel goed, zoals eerder gezegd mis ik een beetje de wedstrijdhardheid maar dat komt snel genoeg. Ik ben blij dat ik toch zo'n 50km mee op kop heb kunnen rijden, de klimmetjes makkelijk vooraan op reed en diep in de finale nog de sprinters heb kunnen afzetten. Dat belooft iets voor de komende dagen en weken.

Groeten
Koen